Melbourne CBD

En dan zijn we (Inge, Tom en ik) gewoon om 9.30 alweer op. Toen dan ook de rest uit bed was, zijn we richting Melbourne gegaan. Dus geparkeerd achter St.Paul's Cathedral en toen gaan wandelen door de binnenstad. Om wat lopen te voorkomen zijn we eerst met de trein richting Melbourne Central gegaan. Even langs de Factory gelopen en dan een heel rustige wandeling richting Flinder Street Station. Daarna richting Southbank om daar te lunchen. Het was een wat late lunch, maar niet minder lekker. Helaas was het niet heel mooi weer, dus het was vrij rustig op de Southbank. Wat minder mensen om naar te kijken dan.
Daarna zijn we naar de Eureka Toren gegaan. Eureka Tower
Hans had de hoogte gezien en besloot gewoon in het Belgische Biercafé, met natuurlijk een biertje, achter te blijven. Dus met z'n 4-en de toren op. Ger die dacht altijd dat ze hoogtevrees had, maar we zijn er nu achter dat dit niet het geval is. Ze is zonder angst op de glazen vloer gaan staan. Gelukkig is er nu ook het bewijs daar, middels een foto. Dus dat verhaal van hoogtevrees kan nu de kast in. Het uitzicht was prachtig. Het was erg helder die dag, dus zonder moeite konden we de Dandenong's zien. Helaas had ik mijn fototoestel niet meegenoemen, want er waren wel wat fotowaardige plaatjes.
Voordat we er weer eens uitkwamen, was het alweer tijd om richting huis te gaan. Het leuke van gasten is het lange tafelen. Daar doe je me altijd een plezier mee. Vooral als je naast iemand zit die dezelfde humor heeft als jou.
We zijn deze avond wel wat vroeger naar bed gegaan. Maar toch ook weer een eindje na 24.00.

Druk weekend

Zo heb je een paar weekenden waar je het vrij rustig hebt en gewoon heerlijk gaat touren en zo heb je een weekend dat je blij bent dat er een afspraak uitvalt. Dit was zo'n weekend. We hadden eigenlijk voor de vrijdag een etentje, maar deze ging gelukkig niet door.
Dan de zaterdag. Ruth was met een vriendin over uit Tasmanië en wilde graag naar een musical. Ik ben er geen fan van, maar een middag uit met alleen de dames, daar ben ik wel voor te porren. Dus Dus na eerst iedereen opgepikt te hebben gingen we richting de binnenstad. Het was de musical Chicago geworden. Chicago
Dus netjes op tijd (wat echt een prestatie is voor 2 Montauban's) zaten we klaar. Ik moet zeggen, het was niet onaardig. Dus voor musical-fans zal hij wel heel goed geweest zijn. Ik probeer echt erin mee te gaan, maar voor ik het weet zit ik andere dingen te doen. Zoals kijken naar wat er allemaal in de band zit, de man voor me lange haren op zijn neus heeft zitten(waar is mijn pincet), en waarom konden die niet gewoon optijd komen. Dit is dus waar ik me mee bezig hou.
Maar het was heerlijk bijkletsen en ging het licht steeds te vroeg uit en moest het gesprek wreed afgekapt worden. Dus dat bijkletsen hebben we daarna maar gedaan.
Dus wij naar Louise's huis. Daar was David al aan het avondeten begonnen. Ook waren de 2 zoons Jacob en Joseph er even. Het was weer heerlijk om een tijdje te knuffelen met Jacob. Hij deed het zogenaamt voor mij, maar intussen genoot ook hij ervan. Het is een echt knuffeldier. En dan heb je Joseph die knuffelen voor meisjes vind, maar wel steeds heel dicht bij je komt staan. Erg leuk om te zien. Proberen stoer te zijn, maar ondertussen...
Ook Gerrit was deze kant op gekomen. Met het eten waren er eindelijk mannen toegestaan op deze vrouwendag. Alleen gingen nu wel de 2 kleine mannen weer terug naar Bert en Von, waar ze logeerden. Want ze wilde graag naar Melbourne bij opa en oma slapen, maar Ruth mocht daar niet komen.
Tijdens het eten was het weer bijna vechten wie er aan het woord was. Veel gelachen en leuke gesprekken met heerlijk eten erbij, dat is voor mij een heerlijke avond uit. Avonden die eigenlijk altijd te vroeg eindigen. Maar aangezien Ruth zwanger is en erg moe was van de lange dag, moest er toch een eind aan komen.
Dan de zondag. Eerst nog even een paar kleine dingen doen, voordat we richting Bassam en Mairi gingen. Bassam is een collega van Gerrit. We zeiden met kerst al dat we eens wat af moesten spreken en nu is het er dan eindelijk van gekomen. We konden nog net even hun huis komen bekijken, want binnenkort gaan ze verhuizen. En op zo'n middag kom je er achter dat er veel overeenkomsten zijn. Dat Mairi en ik veel overeenkomsten hadden, daar waren de heren tijdens hun gesprekken al achter gekomen, maar nu ontdekten we ook een paar overeenkomsten van de heren. Schept toch gelijk een band.
En dan na zo'n leuke middag weer snel naar huis. Even eten, hond uitlaten en dan richting vliegveld. Want vandaag kwamen de ouders van Gerrit aan, in gezeldschap van Inge en Tom. Het was nog even doorrijden, want we waren een beetje aan de late kant. Toen we op de snelweg reden, reden we met het vliegtuig op. Dus we gingen het wel redden, want voordat ze er dan uit zijn. Het duurde inderdaad nog even. De mannen waren er het eerst uit. De dames werden nog even opgehouden bij de douane. Ze hadden bloembollen meegenomen en deze mochten ze weer inleveren. Gelukkig hadden ze dit aangegeven, dus geen boetes of waarschuwingen.
En dan hebben ze zich maanden druk gemaakt over het vliegen en dan is het gewoon allemaal reuze meegevallen. Dus al die slapeloze nachten zijn voor niets geweest.
En dan eindelijk konden we naar de auto. Aangezien Tom en Inge hier maar 2 dagen waren ben ik met hun door de binnenstad gaan rijden en Gerrit gelijk met zijn ouders naar huis. Maar na een tour door Melbourne zijn we dan ook richting huis gegaan. Tom zat af en toe al te knikkebollen. Gelukkig kennen ze hier ook dips in de weg, dus zo af en toe werd hij wakker geschud. Kon hij weer even mee doen aan het gesprek, of niet Tom? Er waren dingen wat hij wist, maar dan wat er in die volgende zin gezegd was, had hij niet meegekregen.
Thuis nog even wat gedronken en gegeten. En dan om 3.30 vonden ook Inge en ik dat het tijd was om naar bed te gaan.

Eddie K

En dan was het eindelijk zover. Na al die weken wachten, mocht Gerrit naar zijn verjaardagskado. Ed Kowalczyk a.k.a. Eddie K trad op in The Forum in Melbourne.

We waren er nog nooit geweest, maar ik was gelijk onder de indruk van de sfeer. Het is een echt oud theater. Achterin heb je de tafels, dan komen er 2 rijen ovale tafels met banken en dan hadden ze op de dansvloer alleen stoelen. Even voor een indruk de link. The Forum
Wij zaten dus op de dansvloer, naast de bar. Wel zo makkelijk. Wat ook zo lekker is hier, dat je niet van die belachelijke prijzen betaald bij concerten. Dus je gaat niet met angst en beven wat bestellen.
Het was dus Eddie K akoestisch, met de liedjes van Live. En ik moet toegeven, ik was onder de indruk. Ik was bang dat de liedjes hun power zouden verliezen, maar niets was minder waar. Ik had alleen bij 2 liedjes dat ik echt wat miste. Van mij had hij dan ook nog wel even door mogen gaan. De sfeer was echt geweldig. Op het eind zat ook niemand meer op de stoelen. Nu gaat hij de studio in voor een soloalbum en ik ben benieuwd wat dat word.
En Gerrit....die was zo blij als een kind. En ik had hem geen beter kado kunnen geven.

Collingwood-Carlton

Gerrit, die een groot Carlton-fan is, vond het tijd voor een wedstrijd Aussie Rules. En aangezien Collingwood-Carlton in de MCG was, had ik alleen nog de keuze: mee of thuis blijven. Aussie Rules vind ik nog wel aangenaam om te kijken, dus gingen we maar mee.

Nu even wat achtergrond informatie. Carlton-Collingwood is als een wedstrijd Ajax-Feyenoord. Met 1 groot verschil...de supporters zitten hier gewoon gemengd. Niets geen spreekkoren, provoceren of vechten. Gewoon met passie naar de wedstrijd kijken en gewoon schelden op degene die in het veld staan. Dat kan spelers, coaches of scheidsrechters zijn. Na die tijd ook gewoon zonder vechten, om de frustratie kwijt te raken, het stadion weer uit. Een genot om mee te maken.
Daarnaast doet Collingwood het al een paar jaar veel beter dan Carlton, toch heeft Carlton 1 kampioenschap meer als Collingwood. En dat steekt een beetje.
Maar nu wil het geval dat Carlton, na jaren onderaan de lijst te hebben gestaan, het dit seizoen het erg goed doen. Dus het beloofd weer een spannende wedstrijd te worden.
Het was wel lachwekkend, dat er een stel voor ons zaten en zij was voor Collingwood en hij voor Carlton. Voordat de wedstrijd begon en in het begin zat hij steeds vol vuur te roepen en te zingen en zei zij dat hij wat rustiger moest zijn. Maar halverwege toen Carlton echt steeds verder achter kwam, werd hij stiller en toen kwam zij los. Op een gegeven moment zaten ze daar heerlijk met elkaar over te ruziën. Dat noem ik nou een bonus voor de avond. Ik heb dan ook even heerlijk van ze zitten genieten.
Uiteindelijk werd de wedstrijd 40-94 voor Collingwood. Gerrit was niet blij met de uitslag, maar het was wel een leuke avond.

Er is er 1, oh nee 3, jarig.....

En langzaam aan kwamen er pakjes binnen voor Gerrit. En wat waren we blij met de dingen die we kregen. Alhoewel, er was iets waar ik (Demy) minder blij mee was....een DVD van Andre Hazes. Bedankt familie Vermeer. Hij is dan ook alleen voor als Gerrit alleen in de huiskamer is. Gelukkig maakte al het drop weer een beetje goed.
Net voor Gerrit's verjaardag kreeg ik plotseling een mail via Ticketek dat Ed Kowalczyk van Live aan een solotour bezig was en in Augustus in Melbourne zou komen. Het perfecte kado voor Gerrit dus. Dus iets waar hij nog even naar uit moet kijken.
Die avond kwamen Von en Bert eten. Aangezien we zaterdag al uit eten gaan om Von's verjaardag te vieren, besloot ik deze dag maar zelf te gaan koken.
Iedereen van deze kant, bedankt voor de kado's, telefoontjes en kaarten.
Dan hadden we die zaterdag dan de verjaardag van Von. Dus naar de Thai in Malvern. Er werd deze avond maar voor het gemak 3 verjaardagen gevierd. Dus naast Von, ook die van Andrew en Gerrit. Het was weer een BYO (BringYourOwn) dus iedereen had hun wijn/champagne meegenomen. Dus er was genoeg alcohol voor nog 3 verjaardagen. Het was een erg gezellige avond die afgesloten werd bij Louise en David thuis. Die hadden een heerlijk toetje gemaakt. Niet dat er veel plaats voor was.

Etentje Mt. Dandenong

Dit keer was het onze beurt om een etentje te regelen met een collega van Gerrit. We waren al regelmatig bij Skyhigh op Mount Dandenong geweest, maar we hadden er nog nooit gegeten.

Wat je dan natuurlijk wel hoop is dat het helder is die avond, want je gaat natuurlijk wel voor het uitzicht. En natuurlijk die avond hangt er een dikke mist. We hadden wat moeite om er te komen, maar uiteindelijk vonden we de afslag. En natuurlijk toen we boven kwamen was er niets te zien. Maar ik had nog hoop, want er kwam een briesje opzetten. Het eten was er heerlijk en hadden een heerlijke avond. We zouden bijna vergeten dat we voor het uitzicht kwamen. Nu waren de ramen dan ook erg beslagen dus er was niet veel te zien, al zou je willen. Maar nadat het restaurant leger werdt en de ramen langzaam aan schoon werden, zagen we dan plotseling toch nog Melbourne liggen. We waren dus niet voor niets daar gekomen. Het was een heerlijk avondje uit.

Lang weekend

Vorige week was het Pinksteren, maar daar doen ze hier niet aan. Maar dit weekend hebben wij een extra dag vrij. Het is Queen's Birthday. Ik weet niet welke koningin, maar ik vier het wel. Dus op deze extra dag zijn we eens richting Bright gereden. Bright is een klein plaatsje wat voornamelijk een sneeuwbestemming is, maar ook in de herfst komen er veel toeristen voor de verkleurende Maple bomen.
Dus wij 's ochtens al vroeg op pad om met een omweg naar Bright te gaan. Ook Spike mocht dit keer mee, want het zou een lange dag worden. De route erheen was mooi, maar op een gegeven moment vind ik het op elkaar gaan lijken en dan ga ik me vervelen. Maar uiteindelijk kwamen we dan na 4 uur rijden aan in Bright. Goede timing, want het is tijd voor lunch. Na wat heen en weer lopen kwamen we bij een leuk restaurantje uit met een openhaard. Doet het altijd goed. Het eten was er heerlijk. Tijdens onze korte wandeling hadden we al gezien dat er nu niet veel te doen was en het dorpje viel me wat tegen. Dus besloten we dat we de route nog wat gingen verlengen en door zouden rijden naar Beechworth. Daar aangekomen waren we gelijk onder de indruk. Er zijn daar nog veel oude gebouwen en veel restaurantjes en winkeltjes. Hier wil ik zeker nog een keer naar terug, maar dan een weekend. Dit is wel een plekje om verder te ontdekken. Doordat we ook nog een aardige rit naar huis hadden, konden we er nu niet echt veel tijd doorbrengen. Als we dit hadden geweten, waren we er gelijk heen gereden. Maar dat komt nog wel.
De rit naar huis ging een stuk sneller, want nu het toch wat schemerig werd, gingen we maar over de snelweg. Het was dus een eind rijden voor lunch, maar we hebben weer een stuk van Victoria gezien wat we nog niet kenden. en het was zeker niet voor niets.

Verzwikte enkel

Zo was Gerrit weer eens vrijwillig op de zaterdag in de wei/voetbal wezen spelen. Komt meneer terug met een zere enkel. Het is wat dik, maar hij kan er nog steeds op lopen. Dus gewoon verzwikt.
De zondagochtend staat hij op en kan amper op zijn voet leunen, dus gaan we toch maar even naar het ziekenhuis. Daar zaten we dus, doordat het geen spoed was, 2,5 uur te wachten. ik maakte al een keer de opmerking tegen Gerrit "Als we hier al die tijd zitten te wachten om te horen dat het een verzwikte voet gaat. Dan zal ik maar gaan rennen als ik jou was". Eindelijk was hij dan aan de beurt. na een 45 minuten komt hij naar buiten. Inderdaad, het was een verzwikte enkel. hij had geluk dat ik mild gestemd was die dag. In totaal daar 3,5 uur gezeten. Dag zondag. Hij kreeg krukken mee. Dus hier krijg je krukken mee bij een verzwikte enkel?! Laat ik niet zien dat ze gebruikt worden. Wat een onzin. Lopen en snel. JIJ wil voetballen.

Rugpijn

Het is prachtig weer en dan ga je de tuin in. Even grasmaaien. Na een tijdje wil ik de opvangbak legen in de kruiwagen en met het bukken schiet het flink in de rug. Maar we blijven toch nog even doorgaan, want het grasmaaien is nog niet klaar. Iets later komt er ook nog een man die de verwarming na komt kijken en schoonmaken. Je wil niets laten merken en loop dan ook zo nonchalant mogelijk. Natuurlijk faal je geweldig in het verbergen.
Gelukkig is hij zo klaar en kan ik eindelijk even plat liggen. En daar ging het fout. Dat liggen ging nog wel, maar dat overeind komen. Dit was dus helemaal mis. Dus half kruipend maar het bed in.
Die nacht koste het me 1.13 minuut om van de ene zij op de andere te komen. En dit ging gepaart met pijnscheuten en schelden. Dus ik was echt het zonnetje in huis. Gelukkig ken ik mijn rug redelijk en was ik met de juiste behandeling binnen 2 dagen weer op. Eens in de zoveel tijd speelt die plek weer op. En als ik het dan nog kreeg door iets zwaar te tillen, maar nee het was gewoon met bukken. Zoiets werkt altijd goed op mijn humeur.

Dinerparty

Ik vond toch dat het eens tijd werd om eens Desiree en Frank uit te nodigen en zelf te koken. Dus deze zaterrdag was het dan zover. Gerrit 's middags richting voetbal en zo had ik de keuken voor mezelf en kon ik rustig mijn gang gaan. Frank had wel interesse in mijn beroemde pasta, dus dat werd het hoofdgerecht. Als voorafje hadden we een soep en als toetje had ik de keuze uit een mousse en gewoon ijs. Ik wist al dat de heren voor ijs zouden gaan. Daar sluiten ze in het restaurant ook meestal mee af. Ik had nog tegen Frank gezegd dat ik voor alles gezorgd had en dat ze niets mee hoefde te nemen. Dat had ik beter tegen een boom kunnen zeggen, want natuurlijk had Desiree naast de gewoonlijke champagne had ze ook dips en biscuits meegenomen. Het is dus hier gewoonlijk dat je voor het eten wat kazen, dips, olijven enz met biscuits op tafel zet. De zelfgemaakte eiersalade werd erg gewaardeerd.
Dus na wat dips en champagne konden we aan tafel. En voor we het wisten was het al 24.00 tijd voor het toetje. Dus conclusie; het was een erg gezellige avond, die nog maar eens overgedaan moet worden.
Deze zondag zijn we naar Mariette, Martin, Nieck en Luca geweest. We hadden als steeds contact via de site Xpdite en nu gingen we elkaar dan eens in het echt ontmoeten. Het klikte goed. Het is altijd leuk om ervaringen te delen. Je hebt wat gemeen....Emigreren. De middag vloog echt voorbij. Het was goed bevallen. En Mariette, Martin, Nieck en Luca bedankt voor de leuke middag.

Slot Tasmanië

En toen was het alweer tijd voor Gerrit om terug te gaan. Dus dinsdagmorgen ging hij vroeg op pad.
Die dinsdag ging ik met Joseph naar de film 'RACE TO WITCH MOUNTAIN'. Wat zal ik er van zeggen. Het is een leuke film voor iemand van bijna 10 jaar.
Na de film heb ik hem op McDonalds getrakteert. Je begrijpt het, ik kan niet meer stuk.
Toen we thuis waren was hij zo passioneel over de film aan het vertellen dat ik even dacht 'Ik zou willen dat ik DIE film gezien had'. Hij vond het duidelijk een geweldige film.
En om deze dag goed af te sluiten heb ik samen met Joseph voor de familie pannenkoeken gebakken. Eerst dacht ik wel even 'Laat mij dat maar alleen doen', maar ik heb me ingehouden. Af en toe moet je even wat dingen toelaten om dan halverwege te genieten van het samen bezig zijn in de keuken.
Die woensdag begon goed. We hadden 's nachts erge onweersbuien gehad en zaten nu zonder stroom. Gerrit heeft wel geluk gehad dat hij overdag op de boot was en niet 's nachts, want dan was het een roerige vaart geweest. Maar goed, geen stroom dus dan ook geen koffie, warme douche, enz. Dus na wat behelpen, besloten we naar Devenport te rijden om daar wat warms te drinken en te lunchen. En als we er dan toch zijn, gingen we gelijk maar even winkelen. Aangezien de kinderen wat onrustig waren die dag en Jack had verteld dat de film 'The Wild' geweldig was, heb ik deze maar gekocht, zodat ze die middag rustig zouden zijn. Nu maar hopen dat we weer stroom hebben.
Voor Ruby had ik nog een klein tasje gekocht, waar ze sindsdien de hele tijd mee rondloopt. Zelfs als ze in bad gaat moet hij nog in het zicht liggen.
Die avond heb ik mijn beruchte pastaschotel gemaakten het is nu officieel ik ben aangenomen als kok bij de Ryan's. Henry kwam zelfs een knuffel geven voor zulk lekker eten. Meer heeft een mens niet nodig.
Dan is het donderdag en is het de dag dat ik weer naar Melbourne zou gaan. De vlucht was om 18.20 dus ik had nog wat tijd. Eerst wilde ik nog wat winkelen in Launceston, maar deze dag stond in het teken van harde regen. Dus gingen we rond de middag richting Launceston, waar we lunch hadden. Aangezien het weer niet beter werd besloot ik maar richting de Gardiner's te gaan. Madeline zou me namelijk op het vliegveld afzetten. Dus nu was het dan tijd om afscheid te nemen van de Ryan's. Het was een heerlijke tijd met hun. Ik heb ervan genoten.
Bij de Gardiner's heb ik met Jack, Thomas en Grace kaartspelletjes gedaan. Ik geloof dat we wat luidruchtig waren, want Rodney kwam af en toe even kijken wat er aan de hand was. Maar we hebben dan ook zo gelachen om Grace haar manier van bluffen. Duidelijk geen pokerface.
Nadat Madeline thuiskwam van werk, zijn we vrij snel vertrokken richting vliegveld. Onderweg hebben we Sebastian nog even opgepikt van de peuterspeelzaal. Toen die eenmaal in de auto zat, kregen Madeline en ik niet echt de kans meer om te praten. Sebastian had graag het woord. Dus besloot Madeline nog maar even mee te gaan om samen even wat te drinken. Toen was het toch echt tijd om naar de gate te gaan. Ik was al door de tassencontrole toen ik plotseling Sebastian aan mijn been had hangen. Meneer wilde nog een kus. Dus kreeg ik zo'n 'heerlijke' natte kus voor onderweg.
En dan ben je weer thuis en dan ik het zo rustig in huis, maar aan de andere kant geniet ik van.....STILTE.

Leven Canyon

Na wat heen en weer bellen, besloten we vandaag een BBQ-Lunch te gaan hebben in de Leven Canyon. Daar was plek genoeg voor de kinderen om te spelen en waren er BBQ's en picknicktafels. Scheelt toch weer spullen meeslepen. Dus om 13.00 zouden we elkaar daar zien. Dus na de nodige boodschappen allemaal de auto in. Patrick was werken, dus dat was de enige afwezige vandaag.

We kwamen daar als eerste aan, dus hadden wij de eer om de beste plek te zoeken en de BBQ al aan te steken. De kinderen waren gelijk in de weer met de bal. Toen de BBQ goed warm begon te worden, kwamen de Gardiners eraan. Dus alles compleet. De neven en nichten hadden elkaar al een tijdje niet gezien dus die waren druk met spelen en bijpraten. En wat kun je een plezier hebben van een paar stokken en een bal. Je hebt niet veel nodig om ze te vermaken.
Na een uitgebreidde lunch was het tijd voor wat beweging, dus gingen we richting het uitkijkpunt. Niets eerst alles opruimen en in de auto hier. Gewoon alles laten staan en gaan lopen. De anderen hier weten van wie het is. Dat is nou zo heerlijk aan Australië, gewoon afblijven van elkaars spullen. Al zou ik het niet overal doen.
Ruby was vastbesloten om het allemaal zelf te lopen. Dus het tempo lag wat laag. Wat mij dan weer de tijd gaf om foto's te maken. Eenmaal bij het uitkijpunt kwam de keuze makkelijke of moeilijke weg terug. Moeilijke dan maar. Nu kwam alleen het probleem dat Ruby zelf naar beneden wilde lopen. Je denkt dan 'Ach, dat is ze zo zat'. Niet dus, mevrouw is de ruim 600 traptreden zelf naar beneden gelopen. Met als gevolg dat Ruth en ik zere bovenbenen hadden van het langzame lopen, want de rest was allang beneden. Dus je snapt het al.... zover naar beneden betekend ook weer omhoog. Maar we zijn er gekomen. De lunch was er wel weer vanaf gelopen.
Na nog even wat drinken was het tijd om in te pakken en naar huis te gaan, want het was alweer 17.00. De kinderen hadden een heerlijke dag gehad en het bewijs is maar weer geleverd, je hoeft niet naar een duur attractiepark om een leuke dag met ze te hebben.

Fam. Gardiner

Op deze dag zijn we eerts met de fam. Ryan wezen lunchen in Sheffield. Dit plaatsje is bekend om de muurtekeningen en er was nu een week met activiteiten met als thema deze muurschilderingen. Was het wat? Nee, niet echt. Maar we kwamen er dan ook voor de lunch. Na een ritje in de trein voor de kinderen, scheidde onze wegen en gingen we richting Launceston. Vandaag zouden we naar de Gardiners gaan. Voor degene die denken ze komen bekend voor...dit gezin is toen ook 1 week bij ons geweest in Nederland.
Toen we aankwamen, was Madeline nog aan het werk, wat ons de kans gaf om even bij te kletsen met Rodney en de kinderen. Grace was heerlijk voor ons aan het bakken geweest. Want in Australië eet je Cross Buns. Iets wat heerlijk smaakt als het warm is met wat boter erop.
Als diner gingen we naar ons favoriete restaurant in Launceston waar ze de heerlijkste hamburgers hebben. Niet vette burger met slappe broodjes, maar echt goed vlees met veel verse sla/groente en een broodje naar keuze. Het was de eerste keer dat de Gardiners er kwamen en ze waren ervan onder de indruk.
Zo zaten we al een tijdje te eten en volop te praten toen Sebastian plotseling de aandacht wilde. Na zo'n 3 uur met ons opgetrokken te hebben wilde hij van z'n moeder weten of Gerrit een man was en of ik een persoon was. Iets waar we 10 minuten later nog om moesten lachen.
Aan het eind besloten de heren dat ze zin in ijs hadden, maar daarvoor gingen we naar Rodney's favoriete plek. Daar aangekomen kreeg Jack belangstelling voor mijn camera. Na even gezien te hebben wat en hoe ik dat deed wilde hij het wel eens proberen. Na een paar foto's van een tv en plafond, kreeg hij de smaak te pakken. Madeline moest wel even lachen, want van Rodney mocht hij nooit aan hun camera komen, die een stuk goedkoper was, en ik vond het wel goed.
Daarna wilde natuurlijk Grace en Thomas ook nog even. Wat resulteerde in veeeeeeele foto's waar er veel weer verwijderd konden worden. Maar we hebben veel lol gehad.
Nog weer even mee naar huis en voor je het weet is het weer laat en ga je weer richting de Ryan's. Maar we wisten wel dat we nog niet genoeg bijgekletst hadden, dus gingen we morgen wat met z'n allen doen. Wat dat spraken we nog wel af.

Stanley

Om Ruth en Patrick wat rust te geven, namen we deze middag maar eens de jongens mee naar Stanley. Jaaaaaaaren geleden waren we er eens geweest, maar door het slechte weer hadden we er weinig gezien. Wel even een leuk verhaal van deze plek uit 2002. We hadden toen een leuk hotel met uitzicht op 'The Nut' geboekt.

Gerrit en Bert gingen inchecken en de sleutel halen. Natuurlijk door Gerrit's Nederlands accent begon de hoteleigenaar gelijk over dat hij het jammer vond dat zijn vrouw er niet was, want die was Nederlandse. En was toen dus naar Nederland voor een bruiloft. Dus dan de vraag waar in Nederland ze was. Antwoord 'Veenendaal'. We waren echt zo verbaasd. Ben je aan de andere kant van de wereld in een plaatsje met nog geen 500 inwoners en dan zit zijn vrouw in de plaats waar wij wonen.
Maar goed, wij naar Stanley. Daar heb je dus The Nut. Een bergje waar je met een stoeltjeslift naar boven kan. Dus wij met z'n allen de berg op. We waren niet voor niets naar boven gegaan, dus gaan we maar eens rond lopen.
Op een gegeven moment liepen we in een stofwolk. Jacob vond het wel leuk om met de schoenen te sloffen/schoppen door het zand. Resultaat; de wereld werd een stukje kleiner. Ja inderdaad, dat mag je niet van ouders, maar wel van ons. Kind zijn is heerlijk en wat zou ik het graag nog willen doen. OK, ik beken, ik deed ook mee :).
Maar na een tijdje stof schoppen vonden ze dat ze wel genoeg van de Nut gezien hadden. Gelukkig waren we al over de helft.
Beneden wachtte dan de beloning van een ijsje. En omdat Bert (hun opa) altijd een kaartje stuurt naar hun als hij ergens naartoe gaat, hebben we dat nu maar naar hem gedaan.
Op de terugweg hadden we een paar kinderen die graag de ramen open hadden zodat ze er met het hoofd uit konden hangen. Iets wat van ons niet mocht, dus werd er achterin hard gezongen om ons ertoe te dwingen. De meest grappige teksten werden er verzonnen. Na een tijdje werd de radio gewoon wat harder gezet, maar dat stopte ze niet. Dus ging ik maar zingen. Maar dan wel in het Nederlands. En al snel werd het snel stil en werd er gevraagd wat sommige woorden betekende. Maar ik had bereikt wat ik wilde. Stilte.
We waren net op tijd thuis om even snel op te frissen en om te kleden, want we gingen vanavond uit eten met vrienden van Ruth en Patrick. Was erg gezellig. De kinderen hadden een aparte hoek om te spelen, wat ons de kans gaf om rustig te kunnen eten.

Goede Vrijdag

En dan ben je in Australië en dan heb je vrij op Goede Vrijdag. En dat is niet een gewone vrije dag, maar dan zijn ook de winkels gesloten. En dat wil wat zeggen in Australië. Dat gebeurd zelden. Zelfs met de Paasdagen zijn ze open.
Vandaag zouden we met de groep vrienden van Ruth en Patrick gaan BBQ-en in een park in de buurt. Echt een feestdag op z'n Australisch. Picknickmand inpakken en naar het park. Dus met zulke dagen zit je ook echt te zoeken naar een plek.
Eerst een voorstelronde. Ik had al veel namen gehoord en nu kregen ze dan eindelijk er ook een gezicht bij.
En omdat er ook een redelijk aantal kinderen waren werd er een Egg Hunt gehouden. Dus de kinderen mochten even het park in en dan eindelijk na 5 minuten terug komen.

Dan natuurlijk als een gek gaan zoeken. En nog geen 10 minuten later zijn de eieren gevonden en opgegeten.
Dus dan is het tijd voor om de BBQ aan te maken. Dat is het mooie aan Australië. Overal heb je gratis BBQ's en dan ook nog vaak met hout ernaast. Beter kan niet. Natuurlijk moesten de heren weer even laten zien dat ze wisten hoe een vuurtje gemaakt werd. De humor was alleen wel dat Ruth's vuur het snelst goed brandde.
Onder het eten door vonden de kinderen af en toe ook wat tijd om even te komen eten. Nog zo'n voordeel, met z'n alle in een park, dus er is altijd iemand om mee te spelen.
En voor je het dan weet ben je weer een paar uur verder. Thuis was het weer poseren van Ruby voor de camera, maar nu had ook Joseph de camera ontdekt en was wel bereid om wat foto's te maken. Hij wilde hem gelijk ruilen voor een telefoon. Hoe aantrekkelijk het aanbod ook, ik heb het toch maar niet gedaan.

Gerrit's dan ook op Tassie

En dan staat Gerrit om 7.30 dan voor de deur. Hij had het kunnen vinden. Mits dat hij wilde aankloppen, deed Joseph de deur open om de krant te pakken. Dus nu wist hij het zeker, hij was op het juiste adres.
Toen ik uit de douche kwam zag ik dat Gerrit al in beslag genomen was door Ruby. Ik kon nog net een kus krijgen, maar Gerrit moest dan weer echt gaan voorlezen. Ik was al lang blij, want ik was gisteren die persoon. De hele stapel wordt met je door genomen.
Toen was het probleem dat Henry met iemand mee moet lopen naar school, omdat hij nog te jong is om alleen te gaan. Het was Joseph's dag, maar hij had er duidelijk geen zin in. Jacob wilde het niet want het was niet zijn beurt. OK, ik heb de oplossing. De jongens gaan gewoon lopen en wij brengen Henry met de auto naar school. Toen had Jacob toch ook wel zin om mee te rijden.

Om nou de hele dag boeken voor te lezen is ook wat, dus gingen we richting Cradle Mountain. Kijken of we nu voor de 3e keer wel een keer droog weer hadden. Toen we even onderweg waren, kwamen we er achter, dat we nou niet echt de juiste schoenen aanhadden voor wandelen. Ach, we zien het wel als we daar aankomen.
En zowaar het was droog. Dus na even wat drinken en ontbijt, gingen we op pad. We stonden voor het bord met de wandelroutes. Ja die rond het meer zag er wel goed uit, maar..... die schoenen. Ach we beginnen gewoon en zien wel hoe ver we komen. We kunnen altijd nog terug. Na zo'n uurtje lopen waren we dan op de helft.

Mooie uitzichten en de route was de moeite waard. Maarrrrrr dan ben je op de helft, heb je eigenlijk die berg wel een keer gezien en alles begint op elkaar te lijken. Maar nu toch maar gewoon verder lopen en zo snel mogelijk richting auto. Dat viel wat tegen. Toen kwam er een stukje klimmen en dalen. Redelijk te doen als je wandelschoenen aan hebt, maar met deze schoenen was het wat voorzichtig (lees krampachtig) lopen. En dan eindelijk krijg je de parkeerplaats in zicht. Ik vond wel dat we een lunch in de Cradle Mountain Lodge hadden verdient. Lekker bij het haardvuur. Conclusie aan het einde van de tocht; waarom wandelschoenen, het gaat prima zonder??

De terugtocht was ook wel heel apart. We kwamen door een gebied waar hout gekapt was en ze waren de resten aan het verbranden. Dit gaf een heel apart effect met de zon.
Avondeten was met z'n allen bij Ruth en Patrick. Even wennen aan het lawaai aan tafel. Er zijn nu 8 man die willen praten, maar wel lachen. Even iets anders dan met z'n 2en.
Ik ben nu het slachtoffer geworden om te komen kijken hoe goed de heren Guitar Hero kunnen spelen. School's out van Alice Cooper kan ik nu dromen. Na het douchen wilde Ruby nog even bij Gerrit zitten voordat ze naar bed ging. Na de eerste foto had mevrouw de smaak te pakken en was het steeds 'Noge één'. En dan 'Kijken'. Dus we weten wat er deze dagen nog veel gezegd gaat worden.


And then around 7.30 there was Gerrit. He found it. On the moment he wanted to knock on the door, Joseph opened the door to get the newspaper. So now he knew for sure, he was on the right address.
When I came out of the shower, Ruby already took al the attention from Gerrit. I was just be able to get a kiss, but then he had to get back of reading a book for her. I was glad it was him today, I was the one yesterday. The whole pile of books needed to be done.
And then there was the problem that someone should walk to school with Henry, because he is too young to go alone. It was Joseph's day, but he was clearly not interested. Jacob didn't wanted, because it was not his turn. OK, I have the solution. The boys will just walk to school and we bring Henry by car to school. Then Jacob also wanted to come with us.

And to read books all day was not what we had in mind, so we went to Cradle Mountain. See if after 3 times we now have dry weather. When we were on our way, we found out that we not really wearing the right shoes for walking. Oh, we see what we would do there when we arrive.
And yes we had dry weather. So after a little drink and breakfast, we went on. We were studying the board with the walks. Yes, around the Dove Lake looked good, but ..... those shoes. Well, we just start and see how far we come. We can always go back. After about an hour walking we were halfway.
Beautiful views and the route was worth it. Butttttt, than you are halfway, you're pretty much seeen the mountain and everything begins to look at each other. So just go and walk as fast as possible towards car. But that was a bit hard. That was the part of climbing and down hill.
Reasonable to do if you have walking shoes, but with these shoes it was a bit cautious (read cramp-like) walk. And then finally you get the parking space in sight. I did find that we earned a lunch at the Cradle Mountain Lodge. With a beautiful open fire. Conclusion at the end of the tour, why walking shoes, if it's also going fine without?

The way back was very special. We came through an area where wood was cut and they were burning the remains. This was a special effect with the sun.
Dinner was at Ruth's and Patrick's place. Just getting used to the noise at the table. There are 8 people who want to talk, very funny. Just something else than with the 2 of us.
I was a new victim of coming to see how well the boys can play Guitar Hero. I can dream...School's Out by Alice Cooper. After showering Ruby just wanted to sit with Gerrit before going to bed. Photo time. After the first shot Miss had taste for it and it was now everytime 'let's see' and then 'one more'. So we know what these days will be said much.

Wat doen we met Pasen?

Wat gaan we doen met de pasen? Ruth vondt het een goed idee als we naar Tasmanië kwamen. Dus Spike naar de kennel (hij werd alweer gek toen hij doorhad waar we naartoe reden) en ik met het vliegtuig naar Launceston. Ruth stond daar al op me te wachten. We zouden nog even in Launceston blijven, want we zouden koffie gaan drinken met Madeline. Madeline kon wel even een half uurtje weg van werk. Dus 3 dames aan de koffie. Het was bijna vechten wie er praten mocht. Ruth had Madeline ook een alweer een tijdje niet gezien, dus er was wat bij te kletsen. Het werd dan natuurlijk ook wat meer dan een half uur.
Toen was het tijd om naar Ulverstone te gaan. Het was de eerste keer dat ik hun 'nieuwe' huis zag. Ze hebben een heerlijk groot huis. Ze hadden het huis opgedeeld is 2 huizen, maar Ruth en Patrick hebben het weer open gebroken. En ze zijn de eerste tijd nog wel bezig om de indeling weer kloppend te krijgen. Maar de plannen klinken goed.
Toen de kinderen ophalen van school. Ze waren heel blij om me te zien en voor ik het wist werd ik aan allemaal vriendjes en vriendinnetjes voorgesteld. En kreeg ik ook nog een rondleiding in en rond de school. Een erg leuk welkom.
Morgen komt Gerrit met de boot aan. Zo hebben we de auto hier en konden we makkelijk op pad. We gaan niet de hele tijd op één plek zitten.

What are we going to do with Easter? Ruth invited us to come to Tasmania. So we brought Spike to the kennel (he went mad by the time he realised were he was going) and I was of by plane to Launceston. Ruth was already waiting for me on the airport.
We would still remain in Launceston, because we would go and drink coffee with Madeline. Madeline could skip half an hour from work. So 3 ladies having coffee/tea. It was almost fighting who could talk. Ruth and Madeline had not seen eachother for a while, so there was a lot to talk about. It was obviously a little more than half hour.
Then it was time to go to Ulverstone. It was the first time that I saw their 'new' house. They have a nice big house. Once the house was divided in 2, but Ruth and Patrick opened it and making it 1 again. They are still working on the new map, but the plans sound good.
Then it was time to pick up the kids from school. They were very glad to see me and introduced me to some of their friends. And I got also a bit of a tour in and around the school. A very nice welcome.
Tomorrow Gerrit arrives by boat. So we have the car here and we could easily set off. So we don't have to stay in one place all the time.

Alweer 1 jaar

En dan zijn we alweer ruim een jaar hier. Wat gaat de tijd toch snel. Wat is er veel gebeurd in de afgelopen maanden. Eerst was het hektisch om Nederland te verlaten. De laatste 3 maanden in Nederland hadden we bijna geen tijd om erbij na te denken wat we gingen doen. Welke emoties?? We werden gewoon geleefd. Huis in de verkoop, Moeder in het ziekenhuis voor een hartoperatie, intussen spullen uitzoeken/opruimen, 2 huizen schoonhouden, huis verkocht dus na onderhandelingen een contract tekenen en elke dag naar het ziekenhuis. Toen m'n moeder thuis was ik daar de eerste 10 werkdagen daar aanwezig, want ze mocht nog niet alleen zijn. Wat wel weer even goed voor ons was. Zo hadden we toch nog even wat quality time met z'n 2en. Dan nog even naar Berlijn je visa ophalen. Dan nog 2 weken over om het huis uit te ruimen, afscheid nemen, Spike op het vliegtuig zetten, laatste dingen regelen/opzeggen en dan eindelijk het vliegtuig in.
Dan denk je 'Nu zal de klap wel komen en komen de emoties wel'. En dat gebeurde dus niet. We waren gewoon een beetje numb (sorry, maar ik kan even niet op het Nederlandse woord komen), net of je het niet zelf mee maakt, maar een film zit te kijken.
Dan ben je in Australië en dan na een dag of 2 rust ga je daar beginnen met alles regelen en uitzoeken. Gerrit gaat na 2 weken een baan zoeken en is 10 dagen later aan het werk. Dus dat was snel geregeld. Dat betekende dat ik met een huis zoeken aan de gang kon. Na vele huizen gezien te hebben en regelen van een hypotheek hadden we wat gevonden.
Toen fulltime winkelen voor de inrichting, want een huis inrichten met spullen wat in die 3 koffers zat, komen we niet ver. Na 3 weken had ik wel zo'n beetje alles. Dus gaan we de aansluitingen, enz. regelen voor het nieuwe huis. Dan eindelijk op 20 Juni hadden we dan de sleutels. Binnen 1 dag was alles schoongemaakt en ingericht. We lagen 's avonds dan ook uitgeput op de bank, maar het voelde heerlijk. We hadden weer een eigen plek. En dan begin je met een leven opbouwen hier. Je ontmoet veel mensen, maakt nieuwe vrienden en je leven begint weer een beetje vorm te krijgen.
En dan omdat je zo'n tijd zo druk bent geweest is het even heerlijk om even weinig om handen te hebben. Even gewoon dingen doen waar je op dat moment zin in hebt en niet omdat het geregeld moet worden.
Dan nadat je rustig de achtertuin op de kop begint te zetten, krijg je plotseling een minder bericht uit Nederland. Wat een onschuldige kleine operatie had moeten zijn, bleek kanker. Dus na afwachten wat er precies zou gaan gebeuren, werdt er dan een ticket geboekt. En dan naar 9 maanden ben je weer even terug in Nederland. Wat heel vreemd was. Aan de ene kant heel bekend, maar aan de andere kant wilde je er helemaal niet zijn. Het was heerlijk om familie en vrienden weer te zien, maar daar was je dan voor mijn gevoel helemaal 'alleen' in dat land waar je zo voor gewerkt heb om weg te komen. En nu zie je dan een Nederland door een Australische bril. Je bent intussen gewend aan de Australische mentaliteit en dan zie je het gedrag van de Nederlander. Ik kan 1 ding zeggen. Wat een opgefokt volkje zijn we toch. En we voelen ons zo belangrijk en we hebben overal recht op en we blijven over alles zeuren, terwijl we van de welvaard niet meer zien hoe rijk we zijn. Genieten kunnen we bijna niet meer.
Ik zeg niet dan Australië perfect is, maar ik geniet van de relaxte sfeer. Gewoon een praatje met een wildvreemde, zonder dat er iemand vreemd van opkijkt. Ze werken hier hard maar stress kennen ze niet zoals in Nederland. Het is echt 'No worries'.
Maar goed, dan ga je weer terug naar Australië om dan bijna gelijk door te gaan naar Tasmanië om daar met familie kerst te vieren. Dus geen eenzame kerst voor ons, maar gewoon een uitgebreide kerstlunch met 22 personen. Die dagen waren ook weer veel te snel voorbij.
Daarna krijg je alweer snel de eerste visite uit Nederland en zijn we weer een jaar verder.
Natuurlijk is er veel meer gebeurd, maar dat lees je zelf maar terug.
Als we er zo op terug kijken beseffen we dat we het erg getroffen hebben. Geen grote obstakels gehad en we werden goed geholpen door familie en nieuwe vrienden. En of we last van heimwee hebben?? Nee. Natuurlijk mis je familie en vrienden. En in een ideale wereld zouden ze net als ons hier wonen, maar zo is het helaas niet. En ondanks dat je hier een nieuw leven aan het opbouwen bent, wil niet zeggen dat je ze vergeet.
De belangrijkste dingen die ik geleerd heb uit deze ervaring die immigratie heet en dat we nu veel meer open staan voor contacten. In Nederland bleef je toch steeds in je eigen bekende wereldje. Dus vrienden vanuit school, sportclub of werk, maar voornamelijk van je eigen leeftijd. Nu hebben we vrienden in alle leeftijden en vele zijn een stuk ouder. Zelfs ouder dan mijn ouders. En ik zie het als verreiking.
Ook ben ik nu opener naar vreemden. Als ik in het begin aangesproken werd door een vreemde, dan gaf ik wel beleefd antwoord, maar ging weer zo snel mogelijk bezig met wat ik aan het doen was. Gewoon er niet aan gewend zijn om ontspannen een gesprek te hebben. Nu neem je rustig de tijd en klets je wat. En vaak heb je achteaf een lekker gevoel na zo'n gesprek. Niet dat het diepgaand was, maar gewoon een gesprek uit het niets wat gewoon lekker loopt en waar je later met een lach aan terug denkt.
We hebben wel geleerd om buiten de 'hokjes' te denken. Weer met een open blik de wereld in. En dat is erg bevrijdend.

En dan is Australië....

...plotseling een eind weg.
En dan ben je druk met je gasten en je vakantie en dan ontdek je plotseling dat het met je moeder even wat minder gaat. De 1e chemokuur ging gelijk niet zo goed. Niet echt een lekkere start. De eerste dagen ging het goed, maar toen kwam de misselijkheid. Dus bijna niets wilde erin en intussen wel veel vocht verliezen. Dus binnen de korste keren was ze uitgedroogd. Dus dan voor twee keer een dagopname, in het ziekenhuis, om vocht toegediend te krijgen. Gelukkig ging het daarna weer snel de goede kant op. Maar het had wel als gevolg dat de 2e kuur nu met een week uitgesteld is. Dat was weer even een tegenvaller, want dat betekend dat voor haar de uiterste datum van de kuren ook weer later wordt. De volgende kuur zal de sterkte aangepast worden.
En dan zit je hier aan de andere kant van de wereld en kun je niets anders doen dan vaker bellen. Je hoort dan dat een vriendin, buren en familie haar veel willen helpen, maar het liefst zou je dat dan zelf doen. En ik kan niet anders zeggen vanaf deze kant, iedereen bedankt voor het naar haar omkijken. En vooral Maria, het was een hele geruststelling om te weten dat je er voor haar was. Iets wat ze zelf ook erg waardeerde.

Laatste week

En dan heb je nog een week te gaan en wat doe je dan......WINKELEN!!!! Eerst maar eens naar Victoria Markets, zodat ze ook nog het centrum van Melbourne zien. Nog even naar Warburton, waar ik mijn portomonnee laat liggen/verloren. We weten nog steeds niet met zekerheid te zeggen wat er gebeurd is. Maar gelukkig zijn er nog eerlijke mensen op deze wereld. Een klein uurtje later heb ik hem al op kunnen halen bij het politiebureau en alles zat er nog gewoon in. De politie had netjes de bankpasjes geblokkeerd, dus dat hoefden we ook niet meer te doen.
Voor de rest was het winkelen bij DFO, Southern Cross (wat een beetje tegen viel) Knox City en Eastland. De meiden hadden nu wel alle souveniers en kado's. En voor je het weet ben je alweer aan het pakken en ga je weer terug naar huis. Humor is het wel dat toen ze net aankwamen zei Joyce dat dit de eerste en de laatste keer was dat ze kwam. Halverwege de vakantie wilde ze de tickets van haar opa en oma wel en nu wil ze gelijk gaan sparen om weer te komen. Weer een Australië-fan erbij.
De laatste nacht heeft Joyce zeg maar niet geslapen en voelde zich niet lekker. Na een paar pijnstillers voelde ze zich iets beter. Geen lekker begin voor een terugvlucht. Uiteindelijk heeft ze een groot deel van de vlucht geslapen en was dus de terugvlucht erg meegevallen. En is het hier nu weer erg stil in huis en zit Spike voor de dichte slaapkamerdeur van de meiden. Bedankt meiden voor de leuke tijd en kom maar weer snel terug.