Zo was Gerrit weer eens vrijwillig op de zaterdag in de wei/voetbal wezen spelen. Komt meneer terug met een zere enkel. Het is wat dik, maar hij kan er nog steeds op lopen. Dus gewoon verzwikt.
De zondagochtend staat hij op en kan amper op zijn voet leunen, dus gaan we toch maar even naar het ziekenhuis. Daar zaten we dus, doordat het geen spoed was, 2,5 uur te wachten. ik maakte al een keer de opmerking tegen Gerrit "Als we hier al die tijd zitten te wachten om te horen dat het een verzwikte voet gaat. Dan zal ik maar gaan rennen als ik jou was". Eindelijk was hij dan aan de beurt. na een 45 minuten komt hij naar buiten. Inderdaad, het was een verzwikte enkel. hij had geluk dat ik mild gestemd was die dag. In totaal daar 3,5 uur gezeten. Dag zondag. Hij kreeg krukken mee. Dus hier krijg je krukken mee bij een verzwikte enkel?! Laat ik niet zien dat ze gebruikt worden. Wat een onzin. Lopen en snel. JIJ wil voetballen.
Sunday, 24 May 2009
Wednesday, 20 May 2009
Rugpijn
Het is prachtig weer en dan ga je de tuin in. Even grasmaaien. Na een tijdje wil ik de opvangbak legen in de kruiwagen en met het bukken schiet het flink in de rug. Maar we blijven toch nog even doorgaan, want het grasmaaien is nog niet klaar. Iets later komt er ook nog een man die de verwarming na komt kijken en schoonmaken. Je wil niets laten merken en loop dan ook zo nonchalant mogelijk. Natuurlijk faal je geweldig in het verbergen.
Gelukkig is hij zo klaar en kan ik eindelijk even plat liggen. En daar ging het fout. Dat liggen ging nog wel, maar dat overeind komen. Dit was dus helemaal mis. Dus half kruipend maar het bed in.
Die nacht koste het me 1.13 minuut om van de ene zij op de andere te komen. En dit ging gepaart met pijnscheuten en schelden. Dus ik was echt het zonnetje in huis. Gelukkig ken ik mijn rug redelijk en was ik met de juiste behandeling binnen 2 dagen weer op. Eens in de zoveel tijd speelt die plek weer op. En als ik het dan nog kreeg door iets zwaar te tillen, maar nee het was gewoon met bukken. Zoiets werkt altijd goed op mijn humeur.
Gelukkig is hij zo klaar en kan ik eindelijk even plat liggen. En daar ging het fout. Dat liggen ging nog wel, maar dat overeind komen. Dit was dus helemaal mis. Dus half kruipend maar het bed in.
Die nacht koste het me 1.13 minuut om van de ene zij op de andere te komen. En dit ging gepaart met pijnscheuten en schelden. Dus ik was echt het zonnetje in huis. Gelukkig ken ik mijn rug redelijk en was ik met de juiste behandeling binnen 2 dagen weer op. Eens in de zoveel tijd speelt die plek weer op. En als ik het dan nog kreeg door iets zwaar te tillen, maar nee het was gewoon met bukken. Zoiets werkt altijd goed op mijn humeur.
Saturday, 2 May 2009
Dinerparty
Ik vond toch dat het eens tijd werd om eens Desiree en Frank uit te nodigen en zelf te koken. Dus deze zaterrdag was het dan zover. Gerrit 's middags richting voetbal en zo had ik de keuken voor mezelf en kon ik rustig mijn gang gaan. Frank had wel interesse in mijn beroemde pasta, dus dat werd het hoofdgerecht. Als voorafje hadden we een soep en als toetje had ik de keuze uit een mousse en gewoon ijs. Ik wist al dat de heren voor ijs zouden gaan. Daar sluiten ze in het restaurant ook meestal mee af. Ik had nog tegen Frank gezegd dat ik voor alles gezorgd had en dat ze niets mee hoefde te nemen. Dat had ik beter tegen een boom kunnen zeggen, want natuurlijk had Desiree naast de gewoonlijke champagne had ze ook dips en biscuits meegenomen. Het is dus hier gewoonlijk dat je voor het eten wat kazen, dips, olijven enz met biscuits op tafel zet. De zelfgemaakte eiersalade werd erg gewaardeerd.
Dus na wat dips en champagne konden we aan tafel. En voor we het wisten was het al 24.00 tijd voor het toetje. Dus conclusie; het was een erg gezellige avond, die nog maar eens overgedaan moet worden.
Deze zondag zijn we naar Mariette, Martin, Nieck en Luca geweest. We hadden als steeds contact via de site Xpdite en nu gingen we elkaar dan eens in het echt ontmoeten. Het klikte goed. Het is altijd leuk om ervaringen te delen. Je hebt wat gemeen....Emigreren. De middag vloog echt voorbij. Het was goed bevallen. En Mariette, Martin, Nieck en Luca bedankt voor de leuke middag.
Dus na wat dips en champagne konden we aan tafel. En voor we het wisten was het al 24.00 tijd voor het toetje. Dus conclusie; het was een erg gezellige avond, die nog maar eens overgedaan moet worden.
Deze zondag zijn we naar Mariette, Martin, Nieck en Luca geweest. We hadden als steeds contact via de site Xpdite en nu gingen we elkaar dan eens in het echt ontmoeten. Het klikte goed. Het is altijd leuk om ervaringen te delen. Je hebt wat gemeen....Emigreren. De middag vloog echt voorbij. Het was goed bevallen. En Mariette, Martin, Nieck en Luca bedankt voor de leuke middag.
Thursday, 16 April 2009
Slot Tasmanië
En toen was het alweer tijd voor Gerrit om terug te gaan. Dus dinsdagmorgen ging hij vroeg op pad.
Die dinsdag ging ik met Joseph naar de film 'RACE TO WITCH MOUNTAIN'. Wat zal ik er van zeggen. Het is een leuke film voor iemand van bijna 10 jaar.
Na de film heb ik hem op McDonalds getrakteert. Je begrijpt het, ik kan niet meer stuk.
Toen we thuis waren was hij zo passioneel over de film aan het vertellen dat ik even dacht 'Ik zou willen dat ik DIE film gezien had'. Hij vond het duidelijk een geweldige film.
En om deze dag goed af te sluiten heb ik samen met Joseph voor de familie pannenkoeken gebakken. Eerst dacht ik wel even 'Laat mij dat maar alleen doen', maar ik heb me ingehouden. Af en toe moet je even wat dingen toelaten om dan halverwege te genieten van het samen bezig zijn in de keuken.
Die woensdag begon goed. We hadden 's nachts erge onweersbuien gehad en zaten nu zonder stroom. Gerrit heeft wel geluk gehad dat hij overdag op de boot was en niet 's nachts, want dan was het een roerige vaart geweest. Maar goed, geen stroom dus dan ook geen koffie, warme douche, enz. Dus na wat behelpen, besloten we naar Devenport te rijden om daar wat warms te drinken en te lunchen. En als we er dan toch zijn, gingen we gelijk maar even winkelen. Aangezien de kinderen wat onrustig waren die dag en Jack had verteld dat de film 'The Wild' geweldig was, heb ik deze maar gekocht, zodat ze die middag rustig zouden zijn. Nu maar hopen dat we weer stroom hebben.
Voor Ruby had ik nog een klein tasje gekocht, waar ze sindsdien de hele tijd mee rondloopt. Zelfs als ze in bad gaat moet hij nog in het zicht liggen.
Die avond heb ik mijn beruchte pastaschotel gemaakten het is nu officieel ik ben aangenomen als kok bij de Ryan's. Henry kwam zelfs een knuffel geven voor zulk lekker eten. Meer heeft een mens niet nodig.
Dan is het donderdag en is het de dag dat ik weer naar Melbourne zou gaan. De vlucht was om 18.20 dus ik had nog wat tijd. Eerst wilde ik nog wat winkelen in Launceston, maar deze dag stond in het teken van harde regen. Dus gingen we rond de middag richting Launceston, waar we lunch hadden. Aangezien het weer niet beter werd besloot ik maar richting de Gardiner's te gaan. Madeline zou me namelijk op het vliegveld afzetten. Dus nu was het dan tijd om afscheid te nemen van de Ryan's. Het was een heerlijke tijd met hun. Ik heb ervan genoten.
Bij de Gardiner's heb ik met Jack, Thomas en Grace kaartspelletjes gedaan. Ik geloof dat we wat luidruchtig waren, want Rodney kwam af en toe even kijken wat er aan de hand was. Maar we hebben dan ook zo gelachen om Grace haar manier van bluffen. Duidelijk geen pokerface.
Nadat Madeline thuiskwam van werk, zijn we vrij snel vertrokken richting vliegveld. Onderweg hebben we Sebastian nog even opgepikt van de peuterspeelzaal. Toen die eenmaal in de auto zat, kregen Madeline en ik niet echt de kans meer om te praten. Sebastian had graag het woord. Dus besloot Madeline nog maar even mee te gaan om samen even wat te drinken. Toen was het toch echt tijd om naar de gate te gaan. Ik was al door de tassencontrole toen ik plotseling Sebastian aan mijn been had hangen. Meneer wilde nog een kus. Dus kreeg ik zo'n 'heerlijke' natte kus voor onderweg.
En dan ben je weer thuis en dan ik het zo rustig in huis, maar aan de andere kant geniet ik van.....STILTE.
Die dinsdag ging ik met Joseph naar de film 'RACE TO WITCH MOUNTAIN'. Wat zal ik er van zeggen. Het is een leuke film voor iemand van bijna 10 jaar.
Na de film heb ik hem op McDonalds getrakteert. Je begrijpt het, ik kan niet meer stuk.
Toen we thuis waren was hij zo passioneel over de film aan het vertellen dat ik even dacht 'Ik zou willen dat ik DIE film gezien had'. Hij vond het duidelijk een geweldige film.
En om deze dag goed af te sluiten heb ik samen met Joseph voor de familie pannenkoeken gebakken. Eerst dacht ik wel even 'Laat mij dat maar alleen doen', maar ik heb me ingehouden. Af en toe moet je even wat dingen toelaten om dan halverwege te genieten van het samen bezig zijn in de keuken.
Die woensdag begon goed. We hadden 's nachts erge onweersbuien gehad en zaten nu zonder stroom. Gerrit heeft wel geluk gehad dat hij overdag op de boot was en niet 's nachts, want dan was het een roerige vaart geweest. Maar goed, geen stroom dus dan ook geen koffie, warme douche, enz. Dus na wat behelpen, besloten we naar Devenport te rijden om daar wat warms te drinken en te lunchen. En als we er dan toch zijn, gingen we gelijk maar even winkelen. Aangezien de kinderen wat onrustig waren die dag en Jack had verteld dat de film 'The Wild' geweldig was, heb ik deze maar gekocht, zodat ze die middag rustig zouden zijn. Nu maar hopen dat we weer stroom hebben.
Voor Ruby had ik nog een klein tasje gekocht, waar ze sindsdien de hele tijd mee rondloopt. Zelfs als ze in bad gaat moet hij nog in het zicht liggen.
Die avond heb ik mijn beruchte pastaschotel gemaakten het is nu officieel ik ben aangenomen als kok bij de Ryan's. Henry kwam zelfs een knuffel geven voor zulk lekker eten. Meer heeft een mens niet nodig.
Dan is het donderdag en is het de dag dat ik weer naar Melbourne zou gaan. De vlucht was om 18.20 dus ik had nog wat tijd. Eerst wilde ik nog wat winkelen in Launceston, maar deze dag stond in het teken van harde regen. Dus gingen we rond de middag richting Launceston, waar we lunch hadden. Aangezien het weer niet beter werd besloot ik maar richting de Gardiner's te gaan. Madeline zou me namelijk op het vliegveld afzetten. Dus nu was het dan tijd om afscheid te nemen van de Ryan's. Het was een heerlijke tijd met hun. Ik heb ervan genoten.
Bij de Gardiner's heb ik met Jack, Thomas en Grace kaartspelletjes gedaan. Ik geloof dat we wat luidruchtig waren, want Rodney kwam af en toe even kijken wat er aan de hand was. Maar we hebben dan ook zo gelachen om Grace haar manier van bluffen. Duidelijk geen pokerface.
Nadat Madeline thuiskwam van werk, zijn we vrij snel vertrokken richting vliegveld. Onderweg hebben we Sebastian nog even opgepikt van de peuterspeelzaal. Toen die eenmaal in de auto zat, kregen Madeline en ik niet echt de kans meer om te praten. Sebastian had graag het woord. Dus besloot Madeline nog maar even mee te gaan om samen even wat te drinken. Toen was het toch echt tijd om naar de gate te gaan. Ik was al door de tassencontrole toen ik plotseling Sebastian aan mijn been had hangen. Meneer wilde nog een kus. Dus kreeg ik zo'n 'heerlijke' natte kus voor onderweg.
En dan ben je weer thuis en dan ik het zo rustig in huis, maar aan de andere kant geniet ik van.....STILTE.
Monday, 13 April 2009
Leven Canyon
Na wat heen en weer bellen, besloten we vandaag een BBQ-Lunch te gaan hebben in de Leven Canyon. Daar was plek genoeg voor de kinderen om te spelen en waren er BBQ's en picknicktafels. Scheelt toch weer spullen meeslepen. Dus om 13.00 zouden we elkaar daar zien. Dus na de nodige boodschappen allemaal de auto in. Patrick was werken, dus dat was de enige afwezige vandaag.
We kwamen daar als eerste aan, dus hadden wij de eer om de beste plek te zoeken en de BBQ al aan te steken. De kinderen waren gelijk in de weer met de bal. Toen de BBQ goed warm begon te worden, kwamen de Gardiners eraan. Dus alles compleet.
De neven en nichten hadden elkaar al een tijdje niet gezien dus die waren druk met spelen en bijpraten. En wat kun je een plezier hebben van een paar stokken en een bal. Je hebt niet veel nodig om ze te vermaken.
Na een uitgebreidde lunch was het tijd voor wat beweging, dus gingen we richting het uitkijkpunt. Niets eerst alles opruimen en in de auto hier. Gewoon alles laten staan en gaan lopen. De anderen hier weten van wie het is. Dat is nou zo heerlijk aan Australië, gewoon afblijven van elkaars spullen. Al zou ik het niet overal doen.
Ruby was vastbesloten om het allemaal zelf te lopen. Dus het tempo lag wat laag. Wat mij dan weer de tijd gaf om foto's te maken. Eenmaal bij het uitkijpunt kwam de keuze makkelijke of moeilijke weg terug. Moeilijke dan maar. Nu kwam alleen het probleem dat Ruby zelf naar beneden wilde lopen. Je denkt dan 'Ach, dat is ze zo zat'.
Niet dus, mevrouw is de ruim 600 traptreden zelf naar beneden gelopen. Met als gevolg dat Ruth en ik zere bovenbenen hadden van het langzame lopen, want de rest was allang beneden. Dus je snapt het al.... zover naar beneden betekend ook weer omhoog. Maar we zijn er gekomen. De lunch was er wel weer vanaf gelopen.
Na nog even wat drinken was het tijd om in te pakken en naar huis te gaan, want het was alweer 17.00. De kinderen hadden een heerlijke dag gehad en het bewijs is maar weer geleverd, je hoeft niet naar een duur attractiepark om een leuke dag met ze te hebben.
We kwamen daar als eerste aan, dus hadden wij de eer om de beste plek te zoeken en de BBQ al aan te steken. De kinderen waren gelijk in de weer met de bal. Toen de BBQ goed warm begon te worden, kwamen de Gardiners eraan. Dus alles compleet.
De neven en nichten hadden elkaar al een tijdje niet gezien dus die waren druk met spelen en bijpraten. En wat kun je een plezier hebben van een paar stokken en een bal. Je hebt niet veel nodig om ze te vermaken.Na een uitgebreidde lunch was het tijd voor wat beweging, dus gingen we richting het uitkijkpunt. Niets eerst alles opruimen en in de auto hier. Gewoon alles laten staan en gaan lopen. De anderen hier weten van wie het is. Dat is nou zo heerlijk aan Australië, gewoon afblijven van elkaars spullen. Al zou ik het niet overal doen.
Ruby was vastbesloten om het allemaal zelf te lopen. Dus het tempo lag wat laag. Wat mij dan weer de tijd gaf om foto's te maken. Eenmaal bij het uitkijpunt kwam de keuze makkelijke of moeilijke weg terug. Moeilijke dan maar. Nu kwam alleen het probleem dat Ruby zelf naar beneden wilde lopen. Je denkt dan 'Ach, dat is ze zo zat'.
Niet dus, mevrouw is de ruim 600 traptreden zelf naar beneden gelopen. Met als gevolg dat Ruth en ik zere bovenbenen hadden van het langzame lopen, want de rest was allang beneden. Dus je snapt het al.... zover naar beneden betekend ook weer omhoog. Maar we zijn er gekomen. De lunch was er wel weer vanaf gelopen.Na nog even wat drinken was het tijd om in te pakken en naar huis te gaan, want het was alweer 17.00. De kinderen hadden een heerlijke dag gehad en het bewijs is maar weer geleverd, je hoeft niet naar een duur attractiepark om een leuke dag met ze te hebben.
Subscribe to:
Posts (Atom)
